Heckler & Koch MP5

MP5 przenosi na nabój pistoletowy układ i zasadę działania karabinu G3: zamek półswobodny z rolkami opóźniającymi otwarcie i strzelanie z zamka zamkniętego. Z wyglądu przypomina G3 oraz karabinki HK33 i HK53, zwłaszcza kształtem zespołu spustowego i przyrządów celowniczych; najłatwiej odróżnić go po wąskim magazynku na amunicję 9×19 mm.

Odmiana A3 różni się od A2 przede wszystkim kolbą: w A2 jest ona stała, w A3 wysuwana. Oprócz modelu podstawowego rodzina obejmuje dwie główne linie: tłumiony MP5 SD i skrócony MP5 K.

Producent kieruje podstawową wersję przede wszystkim do jednostek policyjnych i służb pierwszego reagowania. Współczesna odmiana MLI ma wzmocnioną kolbę z trzema pozycjami blokady, łoże HKey i szynę STANAG 4694.

Prace rozpoczęto w 1964 roku pod oznaczeniem HK54; broń była czwartą konstrukcją rodziny opartej na układzie G3. W 1966 roku przyjęła ją zachodnioniemiecka straż graniczna Bundesgrenzschutz, początkowo pod nazwą MP64, zmienioną potem na MP5. W 1970 roku wersje MP5 i MP5A1 zastąpiono odmianami A2 ze stałą kolbą i A3 z wysuwaną. W 1974 roku doszedł MP5SD, a w 1976 MP5K.

Rozgłos przyniósł broni szturm brytyjskiego SAS na ambasadę Iranu w Londynie w 1980 roku, którego zdjęcia obiegły prasę i na trwałe związały MP5 z jednostkami antyterrorystycznymi. Próby znalezienia następcy trwały od lat 80.; formalnym następcą został wprowadzony w 1999 roku UMP, ale nie dorównał popularnością poprzednikowi, który pozostaje w ofercie producenta.