Ruger 10/22 Carbine

Małokalibrowy karabinek z 1964 roku, z obrotowym magazynkiem na 10 nabojów i lufą mocowaną klinem V; jeden z najpopularniejszych karabinków .22 LR.

Ruger 10/22 ze zbiorów National Museum of American History. Fot. The Smithsonian Institution, Public domain, źródło. Zdjęcie przekonwertowane i dopasowane do kadru 3:2.

Konstrukcja

Sercem konstrukcji jest wpuszczony w łoże magazynek obrotowy z wirnikiem, który rozdziela naboje .22 LR i podaje je kolejno do komory. Dziesięć nabojów mieści się w magazynku montowanym równo z łożem.

Lufa kuta na zimno łączy się z komorą zamkową klinem typu V i dwiema śrubami. Obudowa spustu powstaje z poliamidu wzmocnionego włóknem szklanym, a bezpiecznik ma postać poprzecznego przycisku. Do komory dołączany jest adapter pasujący do montaży Weaver i .22 tip-off.

W egzemplarzu 32009 zastosowano spust BX-Trigger, muszkę ze złotą kulką i regulowaną szczerbinkę. Z tyłu komory zamkowej znajduje się otwór ułatwiający dostęp do lufy od strony zamka podczas czyszczenia.

Historia

Karabinek opracowali William B. Ruger i Harry H. Sefried II. W marcu 1964 roku Ruger pisał o nim do Jacka O'Connora jako o jednej z najlepszych konstrukcji firmy pod względem technicznym. Zewnętrznie nowy model nawiązywał do samopowtarzalnego karabinka Rugera na nabój .44 Magnum z 1961 roku, choć mechanizm miał zupełnie inny.

Wrześniowy numer „The American Rifleman” z 1964 roku opisał test 1200 strzałów z amunicją 15 marek, zakończony bez ani jednej awarii. Według Wikipedii do 2015 roku wyprodukowano ponad 7 milionów egzemplarzy, a rodzina objęła odmiany Sporter, Target, Compact, Competition i Takedown oraz wersje na naboje .22 WMR i .17 HMR.

Użytkownicy

Głównie użytkownicy cywilni: strzelectwo rekreacyjne i polowania na drobną zwierzynę.^[4]
Izraelskie Siły Obronne stosowały go jako broń o ograniczonej śmiertelności; to zastosowanie budzi kontrowersje.^[4]

Konserwacja według producenta

Karta katalogowa modelu 32009 opisuje tylny otwór w komorze zamkowej, ułatwiający dostęp do lufy od strony zamka przy czyszczeniu.^[1]
Według recenzji z 1964 roku lufy nie trzeba zdejmować przy rutynowym czyszczeniu, a magazynek producent zalecał rozbierać do czyszczenia mniej więcej co 500 strzałów, bez odłączania sprężyny wirnika. Zalecenia dotyczą ówczesnej wersji; aktualne podaje instrukcja Rugera.^[3]

Ciekawostki

Egzemplarz z testu z 1964 roku opisano po 1200 strzałach oddanych bez czyszczenia i smarowania w trakcie próby.^[3]
W 1964 roku cena katalogowa była niższa niż u konkurencyjnych modeli Browninga i Winchestera, co pomogło w szybkiej sprzedaży.^[5]
W 2014 roku linia produkcyjna 10/22 miała około 60 metrów długości i obsługiwało ją 58 osób na zmianę.^[5]

Co mówią użytkownicy

Parafraza opinii z forów i recenzji. To nie są dane producenta.

Recenzenci testu z 1964 roku chwalili bezawaryjne podawanie 15 marek amunicji .22 LR, zwartą budowę i proporcjonalne łoże.^[3]
Wyrzut łusek na prawą stronę może przeszkadzać osobom strzelającym z lewego ramienia.^[3]