Steyr AUG A1

Układ bullpup przenosi mechanizm za chwyt, więc przy lufie długości 508 mm cała broń mierzy 790 mm. Długość i masę miało ograniczyć również szerokie użycie udarowego tworzywa sztucznego.

Odmiana A1 ma celownik optyczny z pierścieniowym znakiem celowniczym zintegrowany z bronią, a jej przezroczysty magazynek pozwala na bieżąco kontrolować zapas amunicji. Lufę da się wymienić w kilka sekund przez obrót przedniego chwytu, co ułatwia dostosowanie tej samej broni do różnych zadań.

Modułowość to też kierunek rozwoju całej rodziny. Późniejszy A3 otrzymał szyny Picatinny do montażu optyki i oświetlenia oraz przycisk zwalniający zamek, a poza wersjami 5,56 mm powstały odmiany 9×19 mm, ciężka HBAR i cywilny AUG SA, strzelający wyłącznie ogniem pojedynczym.

Zlecenie na nowy system kalibru 5,56 mm austriackie wojsko wydało w 1970 roku, a w pracach obok Heeresmaterialamt uczestniczyły Steyr-Daimler-Puch i Swarovski Optik. Sam producent lokuje początek rozwoju już pod koniec lat 60. Po próbach w jednostkach w 1977 roku broń przyjęto pod oznaczeniem StG 77 w miejsce StG 58, licencyjnej odmiany FN FAL, a seryjna produkcja ruszyła w latach 1978–1979.

Karabin trafił też na eksport: Tunezja według Wikipedii używa go od 1978 roku, a Australia wprowadziła go od stycznia 1989 roku jako licencyjny F88 Austeyr; jego następcą jest rozwinięty lokalnie EF88. Wersja A2 z odłączanym celownikiem pojawiła się w grudniu 1997 roku. Nowa Zelandia po 28 latach użytkowania zdecydowała o zastąpieniu swoich egzemplarzy karabinem LMT MARS-L, a jako powód wskazywano niewystarczającą skuteczność na dystansach powyżej 200 m.